Storythai

ตั้งแต่กลับมาจากงานออกบูท รู้สึกว่าทำงานแล้วหายใจหายคอไม่ทัน
งานมันกองถับทมจุกอยู่ตรงที่เรา จนไม่รู้ว่าอันไหนเร่ง อันไหนต้องทำทีหลัง
บางทีนึกอยากลาออกแล้วกลับไปนอนๆกินๆอยู่บ้าน
แต่พอคิดถึงหน้าพ่อแม่ตอนที่เอาเงินเดือนไปให้ แล้วก็ เอ่อ...อดทนทำงานไปเหอะ

ส่วนเรื่องน้อง บอกตามตรงว่า ต่อให้รู้อะไรมาก็จะเอาไม่เอามาเขียนแล้ว
อยากเล่าให้ใครฟังก็โทรไปเล่าเลยดีกว่า
(โอ้ แต่ไม่ใช่ว่าคนที่ไม่ได้โทรไปนี่ไม่อยากเล่านะ แต่ไม่มีเวลาจริงๆ)

แต่ก็ตลกดี กลายเป็นคนที่ปลงโลกไปเยอะเลย
ทำให้เห็นว่า ปัญหาอะไรก็ตามที่ผ่านเข้ามาก็ย่อมมีประโยชน์เสมอ
อย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่าใครเป็นยังไง
แล้วก็ทำให้หลายๆคนได้รู้ว่าเราเป็นยังไงด้วย

"รู้ว่าเป็นยังไง" กับ "คิดว่าเป็นยังไง"
มันต่างกันนะ
คนที่ไม่เคยคุยกับเรา ไม่เคยสนิทกับเรา
เราถือว่าเค้า "คิด" ไปเองว่าเราเป็นคนยังไง
ซึ่งเราก็ห้ามความคิดใครไม่ได้
แต่ถ้าเค้า "รู้" จักเราแล้ว แต่เค้าคิดว่าเค้าไม่ชอบเรา
เราก็คงจะต้องยอมรับในส่วนนั้นไป
ก็ไม่มีใครในโลกนี้จะทำถูกใจคนทุกคนได้หรอก

ความจริง ถ้าทำอะไรที่พอจะแก้ไขให้เรื่องราวต่างๆมันดีกว่านี้ได้ ก็อยากจะทำ
แต่ไม่ใช่ว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับเราคนเดียว
ทุกอย่างมันก็ดำเนินไปด้วยหลายปัจจัยประกอบกัน

เอาเหอะ เขียนอธิบายอะไรไป เดี๋ยวก็จะโดนหาว่ารีบออกมาแก้ตัวอีก

สับสนชีวิตเนาะ

คิดถึงชีวิตที่ทุกอาทิตย์ได้ตามน้องจริงๆว่ะ
คิดถึงน้อง แล้วก็คิดถึงเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ด้วย
ยังไงก็ เจอกันเมื่อมีโอกาส